Overzicht
Ontdek de magie van Istanbul tijdens een privé-gidsgeleiëde stadstour van 1 of 2 dagen, beschikbaar te voet of met comfortabel privévervoer. Verken de meest iconische bezienswaardigheden van de stad, ontdek haar fascinerende geschiedenis en ervaar de unieke mix van Europese en Aziatische culturen. Geniet van een onvergetelijke Bosporuscruise terwijl u de adembenemende skyline, historische paleizen en levendige wijken van Istanbul ontdekt. Bezoek wereldberoemde attracties, waaronder de prachtige Blauwe Moskee, Hagia Sophia, Topkapi Paleis, Grand Bazaar, Spice Bazaar, Dolmabahce Paleis en de levendige Istiklal Street. Of u nu een 1-daagse tour door het Oude Istanbul kiest of een uitgebreide 2-daagse privé-ervaring in Istanbul, uw reisroute wordt afgestemd op uw interesses en tempo. *Privé Gidservaring: Geniet van persoonlijke service met een professionele lokale gids. *Flexibel 1 of 2-daagse reisroute: Kies de perfecte Istanbul-rondreiservaring voor uw schema.
Inbegrepen
- Privétour
- Professionele gids
- 1 of 2 dagen (afhankelijk van de gekozen optie)
Niet inbegrepen
- Eten en drinken
- Entreegelden Fooien
Ontmoetingspunt en ophalen
Je kunt zelf naar het ontmoetingspunt komen of gebruikmaken van de ophaalservice.
Ontmoetingspunt als je zelf komt
De contactgegevens van uw Gids worden voorafgaand aan uw reis verstrekt. Hierdoor kunt u direct contact opnemen om eventuele vragen te verduidelijken, ontmoetingspunten te bevestigen of aankomsttijden af te stemmen.
Als je de ophaalservice kiest
Je kiest je ophaallocatie later tijdens het boeken.
Gids ontmoet je bij hotels of havens in het centrum van Istanbul. Als het hotel niet centraal gelegen is, ontmoetingspunt met gids is de voorkant van de Hagia Sophia (Ayasofya).
Eindpunt
De contactgegevens van uw Gids worden voorafgaand aan uw reis verstrekt. Hierdoor kunt u direct contact opnemen om eventuele vragen te verduidelijken, ontmoetingspunten te bevestigen of aankomsttijden af te stemmen.
Reisroute
- Dag 1 – 1 dag privé Istanboel tour Dag: Blauwe Moskee, Hagia Sophia, Topkapi Paleis, Basilica Cisterne, Grand BazarDayHagia Sophia Grand Mosque
De Hagia Sophia, een van de historische architectonische wonderen die vandaag de dag nog steeds bestaat, heeft een belangrijke plaats in de kunstwereld met zijn architectuur, grootsheid, omvang en functionaliteit. De Hagia Sophia, de grootste kerk gebouwd door het Oost-Romeinse Rijk in Istanbul, is drie keer gebouwd op dezelfde locatie. Toen het voor het eerst werd gebouwd, heette het Megale Ekklesia (Big Church); echter, na de vijfde eeuw, werd het de Hagia Sophia (Heilige Wijsheid) genoemd. De kerk was de plaats waar de heersers werden gekroond en het was ook de grootste operationele kathedraal in de stad gedurende de Byzantijnse periode. De eerste kerk werd gebouwd door keizer Konstantios (337-361) in 360. De eerste kerk werd bedekt met een houten dak en verticaal uitgebreid (basiliek) maar werd platgebrand na de openbare rel die plaatsvond in 404 als gevolg van de meningsverschillen tussen keizerin Eudoksia van keizer Arkadios (395-408) en Ioannes Chrysostomos, de Iraakse patriarch, die verbannen was. Het mozaïekportret van de patriarch kan nog steeds worden bekeken aan de tymphanonmuur in het noordelijke deel van de kerk. Er zijn geen overblijfselen teruggevonden van de eerste kerk; echter, de bakstenen gevonden in het museum opslag merk 'Megale Ekklesia' zijn naar verwachting tot de eerste constructie behoren. De tweede kerk werd gereconstrueerd door keizer Theodosios II (408-450) in 415. Deze basiliek staat bekend om vijf beuken en een monumentale ingang; het is ook bedekt met een houten dak. De kerk werd afgebroken in 13 januari 532, na de publieke rel (Nika-opstanden) die plaatsvond in het vijfde jaar van keizer Justinianos 'regering (527-565), toen de' blues 'die de aristocraten vertegenwoordigde en de' groenen ' 'die de handelaar en handelaren in de samenleving vertegenwoordigde, collaboreerde tegen het rijk. Overblijfselen gevonden tijdens de opgravingen onder leiding van A. M Scheinder van het Duitse Archeologisch Instituut van Istanbul, 2 meter onder het maaiveld, omvatten stappen behorend tot de Propylon (monumentale deur), kolombases en stukken met lamspremossingen die de 12 apostelen voorstellen. Bovendien zijn andere architecturale stukken die tot de monumentale ingang behoren te zien in de westtuin. De huidige structuur werd gebouwd door Isidoros (Milet) en Anthemios (Tralles), die beroemde architecten van hun tijd waren, door de bevelen van de keizer Justinianos (527-565). Informatie van historicus Prokopios stelt dat de constructie die op 23 februari 532 begon, in een korte periode van vijf jaar voltooid was en de kerk werd geopend om te aanbidden met een ceremonie op 27 december 537. Uit bronnen blijkt dat op de openingsdag van de Hagia Sophia, keizer Justinianus ging de tempel binnen en zei: "Mijn Heer, dank u dat u mij de kans hebt gegeven om zo'n plaats van aanbidding te creëren", en volgde met de woorden "Süleyman, ik sloeg u", verwijzend naar de tempel van Süleyman in Jeruzalem. De derde Hagia Sophia-constructie combineerde de drie traditionele basiliekplannen met het centrale koepelplan in ontwerp. De structuur heeft drie nefi, één apsi en twee narthex, intern en extern. De lengte van de apsis tot de buitenste narthex is 100 m en de breedte is 69,5 m. De hoogte van de koepel vanaf het maaiveld is 55,60 m en de straal is 31,87 m in de richting Noord naar Zuid en 30,86 in de richting Oost naar West. Keizer Justinianos beval alle provincies onder zijn regering om de beste architecturale stukken te sturen die in de constructie zouden worden gebruikt, zodat de Hagia Sophia groter en grootser zou kunnen zijn. De kolommen en knikkers die in de structuur zijn gebruikt zijn afkomstig uit oude steden in en rond Anatolië en Syrië, zoals Aspendus Ephessus, Baalbeek en Tarsa. De witte knikkers die in de structuur werden gebruikt, waren afkomstig van het eiland Marmara, het groene porfier van het eiland Eðriboz, de roze knikkers van Afyon en het geel van Noord-Afrika. De decoratieve binnenmuurbekledingen werden tot stand gebracht door afzonderlijke marmeren blokken in tweeën te delen en ze te combineren om symmetrische vormen te creëren. Daarnaast bevat de structuur kolommen die vanuit de Tempel van Artemis in Ephessus zijn binnengebracht om in de beuken te worden gebruikt, evenals 8 kolommen die vanuit Egypte worden meegenomen en de koepels ondersteunen. De structuur heeft in totaal 104 kolommen, 40 in de onderste en 64 in de bovenste galerij. Alle muren van de Hagia Sophia behalve die bedekt zijn met marmer zijn versierd met uitzonderlijk mooie mozaïeken. Goud, zilver, glas, terracotta en kleurrijke stenen zijn gebruikt om de mozaïeken te maken. De op planten en geometrische mozaïeken dateren uit de 6e eeuw, terwijl de becijferde mozaïeken dateren uit de tijd van de iconoclast. Tijdens de Oost-Romeinse periode was de Hagia Sophia de Empire Church en, als gevolg daarvan, was de plaats waar de keizers werden gekroond. Het gebied dat zich aan de rechterkant van de naos bevindt, waar de vloer is bedekt met kleurrijke stenen en een ineengevlochten cirkelvormig ontwerp (omphalion) creëert, is het gedeelte waarin de Oost-Romeinse keizers werden gekroond. Istanbul werd bezet door Latijnen tussen 1204 en 1261, tijdens de Heilige Kruistochten, toen zowel de stad als de kerk werden beschadigd. De Hagia Sophia stond erom bekend dat ze in slechte staat verkeerde in 1261, toen Oost Rome de stad weer overnam. Na de verovering van Fatih Sultan Mehmed (1451-1481) in 1453, werd de Hagia Sophia gerenoveerd tot een moskee. De structuur was versterkt en was goed beschermd na deze periode, en bleef als een moskee. Extra steunpilaren werden geïnstalleerd tijdens de Oost-Romeinse en Ottomaanse perioden als gevolg van de schade die de structuur ondervond als gevolg van aardbevingen in de regio. De minaretten ontworpen en geïmplementeerd door Mimar Sinan hebben ook voor dit doel gediend. Een madrasah werd gebouwd naar het noorden of de Hagia Sophia tijdens het bewind van Fatih Sultan Mehmed. Deze constructie werd in de 17e eeuw afgeschaft. Tijdens het bewind van Sultan Abdülmecid (1839-1861) werden er renovaties uitgevoerd door Fossati en op dezelfde plaats werd een madrasah herbouwd. De overblijfselen zijn ontdekt tijdens de opgravingen in 1982. Tijdens de Ottomaanse 16e en 17e eeuw, mihrabs, minbar, maksoorahs, een predikaat en een muezzin mahfili (een speciaal verhoogd platform in een moskee, tegenover de minbar waar een muezzin knielt en gezangen in antwoord op de gebeden van de imam) werden toegevoegd aan de structuur. De bronzen lampen aan weerszijden van de mihrab zijn als geschenk aan de moskee gegeven door Kanuni Sultan Süleyman (1520-1566) na zijn terugkeer uit Budin. De twee marmeren kubussen die dateren uit de Hellenistische periode (3 - 4 voor Christus) aan beide zijden van de hoofdingang zijn speciaal afkomstig uit Bergama en werden door Sultan Murad III (1574-1595) cadeau gedaan. Tijdens de Sultan Abdülmecid-periode tussen 1847 en 1849 werd een uitgebreide renovatie in de Hagia Sophia uitgevoerd door de Zwitserse gebroeders Fossati, waar de Hünkâr Mahfili (een apart compartiment waar de keizers bidden) in een nis in het noordelijke gedeelte werd verwijderd en een andere één aan de linkerkant van de mihrab werd gebouwd. De kalligrafiepanelen met een diameter van 8 - 7,5 m die werden geschreven door Caligrapher Kadıasker Mustafa İzzet Efendi werden in de hoofdmuren van de structuur geplaatst. De panelen die "Allah, Hz. Muhammed, Hz. Ebubekir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin "staan bekend als de grootste kalligrafiepanels in de islamitische wereld. De Hagia Sophia werd door de orde van Mustafa Kemal Atatürk omgebouwd tot een museum en functioneert sinds 1 februari 1935 als één, en verwelkomt zowel lokale als buitenlandse bezoekers. Volgens een akte uit 1936 wordt de Hagia Sophia geregistreerd als "Ayasofya-i Kebir Camii Şerifi namens de Fatih Sultan Mehmed Foundation voor maoseleum, akaret, muvakkithane en madrasah op 57 pafta, 57 eilanden en 7de perceel." Lees meer over het beste van Istanbul: 1 of 2 daagse privétour 2019 - https://www.viator.com/tours/Istanbul/Best-of-Istanbul-1-or-2-Day-Private-Tour/d585-74036P27 ? MCID = 56757
Topkapı PalaceHet Topkapipaleis was niet alleen de residentie van de Ottomaanse sultans, maar ook het administratieve en educatieve centrum van de staat. Oorspronkelijk gebouwd tussen 1460 en 1478 door Sultan Mehmed II, de veroveraar van Constantinopel, en uitgebreid en veranderd vele malen gedurende zijn lange geschiedenis, diende het paleis als het huis van de Ottomaanse sultans en hun hof tot het midden van de 19e eeuw. In de vroege jaren 1850 werd het paleis ontoereikend voor de vereisten van staatsplechtigheden en protocol, en zo verhuisden de sultans naar Dolmabahçe Palace, gelegen aan de Bosporus. Ondanks deze zet bleven de koninklijke schatten, de heilige relikwieën van de profeet Mohammed en de keizerlijke archieven behouden bij Topkapı, en sinds het paleis de voorouderlijke residentie was van de Ottomaanse dynastie en de plaats waar de heilige relikwieën werden bewaard gebleven - Topkapı bleef gastheer voor bepaalde staatsceremonies. Na de afschaffing van de Ottomaanse monarchie in 1922 werd het Topkapipaleis op 3 april 1924 omgevormd tot een museum, in opdracht van Mustafa Kemal Atatürk. Na de verovering van Constantinopel liet Sultan Mehmed II (omstreeks 1444-46, 1451-81) een paleis bouwen in het hedendaagse Beyazitt-district van Istanbul, op de plek waar de universiteit van Istanbul tegenwoordig staat; dit eerste paleis werd later bekend als het oude paleis (Eski Saray). Na de bouw van het oude paleis liet Mehmed II vervolgens de betegelde kiosk (Çinili Köşk) bouwen, gevolgd door het Topkapi-paleis zelf, waarnaar de rechtbank verhuisde toen de bouw voltooid was. Mehmed noemde deze plaats het Nieuwe Paleis (Sarây-ı Cedîd). Het paleis kreeg zijn huidige naam toen Sultan Mahmud I (omstreeks 1730-54) een groot houten paleis had gebouwd in de buurt van de Byzantijnse muren van de stad, waar verschillende ceremoniële kanonnen werden geplaatst. Dit paleis aan zee werd door de zee (Topkapusu Sâhil Sarâyı) het paleis van de Kanonpoort genoemd en toen dit paleis in een brand werd verwoest, werd de naam ervan overgedragen aan het nieuwe paleis van Mehmed II. Topkapı-paleis, dat zich in de loop van de eeuwen ontwikkelde en groeide, had een ontwerp dat een belangrijke rol speelde in de Ottomaanse regeringsfilosofie en in de relaties tussen het paleis en zijn onderdanen. Toen Topkapı voor het eerst werd gebouwd, werd zijn plan beïnvloed door de pracht van het Edirne-paleis aan de rivier de Tunca, dat was gebouwd door de vader van Mehmed II, Sultan Murad II († 1421-44, 1446-51) maar zeer weinig van die vandaag overleeft. Het basisontwerp van het paleis is gecentreerd op verschillende binnenplaatsen en tuinen, waarrond kantoren zijn ingericht voor staatsbedrijven, de gebouwen en paviljoens die dienen als de residentie van de soeverein en de gebouwen die zijn gereserveerd voor de hofmedewerkers die in het paleis woonden. Het Topkapı-paleis is gebouwd bovenop de Byzantijnse Akropolis op Sarayburnu, op het puntje van het schiereiland van Istanbul. Het wordt omringd door de Zee van Marmara, de Bosporus en de Gouden Hoorn. Aan de landzijde is het paleis omringd door 1400 meter lange hoge omringende muren - bekend als de "Koninklijke Muren" (Sûr-ı Sultânî) - terwijl het aan de kant met uitzicht op de zee is omgeven door Byzantijnse muren. Het paleis beslaat een oppervlakte van ongeveer 700.000 vierkante meter, waarvan een groot deel wordt gereserveerd voor de Koninklijke Tuinen (Hasbahçe). De rechtbank van het Topkapipaleis bestaat uit twee basisorganisaties: het Buitenpaleis (Bîrûn) en het Binnenpaleis (Enderûn); de Harem was een deel van de laatste. Het ontwerp van residenties, ceremonies en ceremoniële ruimtes en alle vele paleisterreinen werden uiteengezet volgens dit basisorganisatieprincipe. Binnen het Topkapi-paleiscomplex bevinden zich drie hoofdpoorten - de Keizerlijke Poort (Bâb-ı Hümâyûn), de Poort van Begroeting (Bâbüsselâm) en de Poort van Felicity (Bâbüssaâde) - vier binnenplaatsen, de Harem, de Koninklijke Tuinen - tegenwoordig bekend als de rozentuin (Gülbahçe) en verschillende andere tuinen.
Sultan AhmetmoskeeDe Blauwe Moskee (Sultanahmet Camii genaamd in het Turks) is een historische moskee in Istanboel. De moskee staat bekend als de Blauwe Moskee vanwege de blauwe tegels rond de muren van het interieur. Moskou werd gebouwd tussen 1609 en 1616 jaar, tijdens de heerschappij van Ahmed I. net als veel andere moskeeën, het bevat ook een graf van de stichter, een madrasa en een hospice. Naast de moskee is de Sultan Ahmed-moskee ook een populaire toeristische attractie in Istanbul geworden. Behalve dat het een toeristische attractie is, is het ook een actieve moskee, dus het is gedurende een half uur gesloten voor niet-aanbidders gedurende de vijf dagelijkse gebeden. De beste manier om de grote architectuur van de Blauwe Moskee te zien, is door het te benaderen vanaf het Hippodrome. (Westkant van de moskee) Alsof je niet-moslims bezoekt, moet je dezelfde richting gebruiken om de moskee binnen te gaan.
Grand BazaarEen van de grootste en oudste overdekte bazaars ter wereld, de Grand Bazaar is 30.700 vierkante meter met meer dan 60 straten en steegjes en 4.000 winkels. De originele historische kern van de bazaar, İç Bedesten, werd in 1461 voltooid door Mehmet de Veroveraar. Een "bedesten" verwijst naar een overdekte galerij met winkels en er zijn verschillende gebieden binnen de bazaar die met deze naam worden aangeduid. In de loop der jaren breidde de Grand Bazaar zich uit van deze kern van twee bedsteden om een uitgestrekt overkapt complex van duizenden winkels te worden, omzoomd door de herbergen van de handelaars en workshops die bekend staan als hans. Volgens de Ottomaanse reiziger Evliya Çelebi's Seyahat, had de Kapalı Çarşı (of de Çarşı-y-Kebir zoals die toen bekend was) in de zeventiende eeuw zijn huidige omvang bereikt, met meer dan 4.000 winkels en bijna 500 kraampjes die in het Turks bekend zijn als dolap (letterlijk vertaald naar "kast"). Daarnaast waren er verschillende andere voorzieningen voor de handelaren die er werkten: restaurants, een hamam en een moskee, evenals minstens 10 kleinere mescits of gebedsruimten. Tegenwoordig bevat deze stad in een stad een politiebureau, een gezondheidscentrum, een postkantoor, kantoren van de meeste grote banken en een toeristisch informatiecentrum.
HippodromeHippodrome van Constantinopel, gelegen in Sultanahmet / Istanbul, was een openbare arena voornamelijk voor wagenrennen. Het woord hippodrome komt van de Griekse nijlpaarden (paard) en dromos (weg). De Hippodrome van Constantinopel was ook de thuisbasis van gladiatorenwedstrijden, officiële ceremonieën, vieringen, protesten, marteling van de veroordeelden enzovoort. Hippodrome functioneerde allemaal in Romeinse (203-330 CE), Byzantijnse (330-1453 CE) en Ottomaanse (1453-1922) periodes. Toen Roman Emperor Septimius Severus in 203 CE het oude Constantinopel Byzantion veroverde, noemde hij de stad Augusta Antonina en bouwde hij vele bouwwerken. Hippodrome was een van de belangrijke bouwwerken gebouwd door Severus. De eerste Hippodrome was echter een kleine. In 330 CE verklaarde Constantijn I de stad als de hoofdstad van het Byzantijnse rijk en noemde het Constantinopel, wat de stad van Constantijn in het Grieks betekent. Een van de eerste dingen die Constantijn I herbouwde, was de Hippodrome. Hij vergrootte de renbaan en verbond het met het Grote Paleis van Constantinopel dat vandaag onder de Blauwe Moskee ligt. Tegenwoordig zijn de fundamenten van het Grote Paleis van Constantinopel te zien in het Museum van de Grote Mozaïeken van het paleis. Welke bezienswaardigheden te zien op het Hippodrome-plein? De capaciteit van de hippodroom was ongeveer 40.000 en het was gratis en open voor mannelijke leden van de gemeenschap. Ten minste acht verschillende spellen konden gedurende de dag worden gehouden en het werd ook gebruikt als een symbool van macht voor het rijk. De renbaan was versierd met monumenten die vanuit het hele rijk werden meegenomen, waaronder de Slangentoren (Yılanlı Sütun) van Delphi en Obelisk van Thoetmosis III (Obelisk van Theodosius) uit Egypte. Met deze monumenten en monumenten - afkomstig van over de hele wereld - toonde het Byzantijnse rijk trots zijn kracht en duizenden kilometers lang grondgebied dat door hen werd geregeerd. Hippodrome tijdens het Ottomaanse tijdperk Hippodrome werd ook gebruikt door de Ottomanen en zij noemden het op Meydanı (Paardenplein), maar ze gebruikten het gewoon als een vierkant. Constructions van İbrahim Paşa Palace (nu huisvesting Turks en Islamitische Kunst Museum) in de 16e eeuw en de Blauwe Moskee in de 17e eeuw beschadigd de renbaan. Vervolgens werd het midden van de achttiende eeuw verlaten en vernietigd. Tegenwoordig staat het gebied bekend als Sultanahmet-plein en het volgt het grondplan en de afmetingen van de renbaan. Verbazingwekkende feiten over het Hippodroom van Constantinopel In 390 GT bracht de Byzantijnse keizer Theodosius de Obelisk van Thoetmosis III van Karnak (Zuid-Egypte) naar Constantinopel, richtte het in de renbaan en noemde het "Obelisk van Theodosius" (Dikilitaş in het Turks). Het is een van de negenentwintig Egyptische obelisken in de wereld. Ondanks zijn ong. 3500 jaar oud, de obelisk is in zeer goede staat. Tijdens de Nika-rellen in 532 GT gaf de Byzantijnse keizer Justinianus opdracht tot het doden van 30.000 mensen opgesloten in het Hippodrome van Constantinopel. Tijdens de Byzantijnse periode was het Hippodrome het centrum van het dagelijkse leven van de Constantinopolitanen. Enorme bedragen werden ingezet op wagenraces en er waren vier teams die deelnamen aan deze races, elk financieel gesponsord en ondersteund door een andere politieke partij (Deme) binnen de Byzantijnse senaat: The Blues (Venetoi), the Greens (Prasinoi), de Reds (Rousioi) en de Whites (Leukoi). Goede wagenmenners waren net zo belangrijk als openbare helden tijdens de Byzantijnse periode. Legendarische wagenmenner Porphyrios was een zeer succesvolle wagenmenner, die voor zowel Blues als Greens racete. Volgens de primaire bronnen waren er verschillende standbeelden van wagenmenner Porphyrios rond de renbaan; helaas zijn geen van deze beelden bewaard gebleven, maar de bases van twee beelden - waaronder een inscriptie die de wagenmenner Porphyrios prijst - worden tentoongesteld in de Archeologische Musea van Istanbul. Tijdens de Ottomaanse periode in 1720 vond de vijftien dagen lange besnijdenisceremonie van de zonen van Ahmet III plaats in de renbaan en in Achternaam-i Vehbi (Ottomaans miniatuurschilderingboek dat de besnijdenisceremonie van de zonen van Ahmet III beschrijft) wordt het renbaan getoond met de stoelen en monumenten nog steeds intact.
- Dag 2 – 2 dagen Istanboel tour: Spice Bazaar, Bosphorus cruise, Dolmabahce Palace, Istiklal Street en TaksimMisir Carsisi
Spice Market is een kleurrijke overdekte bazaar en heeft veel winkels met een verscheidenheid aan kruiden, portemonnees, gearomatiseerde thee, Turks fruit, noten, evenals keramiek en kleine souvenirs.
DolmabahçepaleisHet Dolmabahce-paleis ligt aan de Europese oever van de Bosporus. Oorspronkelijk was er een ondiepe baai waar de Ottomaanse vloot hun schepen verankerde. Na de 17e eeuw werd de kust opgevuld en omgebouwd tot een mooie tuin met een paar paviljoens genaamd Besiktas Waterfront Palace-complex, waar de sultans zich ontspanden om te genieten van het uitzicht. Trouwens, Dolmabahce betekent letterlijk "gevulde tuin" in de Turkse taal. In 1843 gaf sultan Abdülmecid het bevel om een nieuw paleis te bouwen dat deze oude gebouwen weghaalde, en de keizerlijke architecten Garabet en Nikogos Balyan voltooiden de bouw in 1856. Dolmabahce werd gebruikt als een secundair paleis door de opvolger van Abdulmecid na zijn dood, het werd een winter residentie ondertussen werd het Beylerbeyi-paleis gebruikt als zomerresidentie. Pas na twee sultans verhuisde het keizerlijke gezin terug naar de Dolmabahce met sultan Mehmed V en woonde daar tot de proclamatie van de republiek aan het einde van de bevrijdingsoorlog. Het parlement besloot Dolmabahce te gebruiken als een presidentieel paleis. Atatürk verbleef en ontving hier buitenlandse gasten tijdens zijn bezoeken aan Istanbul. Hij stierf in het paleis op 10 november 1938, later werd het in 1952 omgebouwd tot een museum. Met meer dan 110.000 vierkante meter aan constructie op 250.000 vierkante meter grond is het een indrukwekkend paleis aan de Bosporus. Het paleis bestaat uit drie hoofdafdelingen: administratieve appartementen (Selamlik of Mabeyn-i Hümayun), Ceremoniële hal (Muayede Salonu) en Imperial Harem (Harem-i Hümayun). De indrukwekkende Ceremoniële Zaal werd gebouwd tussen twee andere delen, waar de sultan zijn belangrijke gasten en buitenlandse staatslieden ontving. Naast het hoofdpaleis zijn er verschillende andere gebouwen in het complex, zoals keizerlijke keukens, Crown Prince-kamers (Veliaht Dairesi), barakken, stallen, apotheek, korenmolen, volière (Kusluk), glasfabriek, gieterij, plantenhuis (Fidelik) , broeikas, tapijtwerkplaats, klokkentoren, enz. Sommige van de kleinere gebouwen werden in de loop der jaren vernietigd of afgebroken. Er zijn twee monumentale poorten die toegang geven tot de hoofdtuin (maar er is er momenteel maar één geopend) van het administratieve gedeelte; Treasury Gate (Hazine Kapisi) en Imperial Gate (Saltanat Kapisi). De Mabeyn-i Hümayun (staat appartementen) is de belangrijkste sectie in termen van functie en pracht. Er is een grote hal bij de ingang, een kristallen trap (leuningen) en andere decoratieve elementen om de bezoekers te imponeren. Een paar grote zalen boven, versierd met Hereketapijten, kristallen kroonluchters en open haarden, en een fijne keizerlijke Hamam versierd met Egyptische albast zijn andere indrukwekkende delen van de Selamlik-sectie. De Ceremoniële Zaal is een grote vierkante zaal met monumentale afmetingen, meer dan 2.000 vierkante meter oppervlakte en 36 meter hoge koof. Het is versierd met een enorm tapijt van Hereke en een 4,5 ton kristallen kroonluchter die door koningin Victoria werd verzonden. Belangrijke staat en religieuze ceremonies werden hier gehouden. Bovenste galerijen werden gebruikt door buitenlandse ambassadeurs die waren uitgenodigd voor de religieuze ceremonies, maar ook door het orkest bij speciale gelegenheden. Vrouwen werden niet toegelaten in deze ceremonies, dus keken ze vanuit de ramen van een lange gang die de Selamlik met de Harem verbond, net voorbij de Ceremoniële Zaal. Tijdens de winter werd de zaal verwarmd met de hete lucht die uit het verwarmingssysteem op de bodem van 56 hoge kolommen werd geblazen, het kostte hen ongeveer 3 dagen om de zaal behoorlijk vóór een ceremonie te verwarmen. De Harem was verbonden met de Selamlik-sectie door een lange gang die voortdurend werd bewaakt om te voorkomen dat er niemand voorbijging. Het was ten strengste verboden door iemand om naar binnen te gaan, behalve de sultan zelf en natuurlijk de eunuch-dienaren. De sectie Harem wordt gevormd door verschillende kamers, baden en zalen. Er waren suites van de sultan, kwart van de koningin-moeder (Valide Sultan), kamers voor officiële vrouwen, favorieten (Gözde) en concubines (Cariye), en een aantal onderwijsruimten voor de jonge kinderen van de sultan. Vlak naast de Harem-sectie was er het paleis van de kroonprins.
Taksim Gezi Parktaksim zijn
Bosphorus StraitBosporus-cruisetocht duurt 1,5 uur
Aanvullende informatie
Aanvullende informatie
- Opties voor openbaar vervoer zijn in de buurt aanwezig
- Geschikt voor alle condities
- Houd rekening met de volgende sluitingstijden:
- Grote Bazaar - Zondagen
- Hagia Sophia - maandag
- Topkapi-paleis - dinsdags
- Dolmabace Palace - maandag en donderdag
- Als het museum op de door u gekozen dag gesloten is, verplaatst de lokale leverancier de route naar de volgende beschikbare dag. Zo niet, dan zullen ze de tour vervangen door een reis naar de ondergrondse cisterne of Galata-toren.
- Een 1-weg transport ticket kost 30 TL
- Deze tour omvat altijd het ophalen en inleveren van het hotel of de haven, ongeacht welke optie is geselecteerd.
- nee
Beschikbare gidstalen
- Engels — Gids
Deze gidstalen zijn voor het product opgegeven, maar niet voor deze optie bevestigd.
Annuleringsbeleid
Annuleer ten minste 24 uur voor de geplande vertrektijd om een volledige restitutie te ontvangen.


